Pierwszym krokiem do stworzenia idealnej kuchni jest poznanie samego siebie. Niezależnie od tego, czy chodzi o kuchnie na wymiar czy meble sprzedawane w popularnej sieci handlowej, liczy się nasze własne podejście do kwestii gotowania, jedzenia i zmywania. Musimy określić, jak często jemy w domu, co lubimy gotować, a za co raczej nigdy się nie weźmiemy. Jak często robimy zakupy i dlaczego akurat raz w miesiącu? Powinniśmy też zapytać się samych siebie, czy lubimy chomikować rzeczy czy lepiej czujemy się wtedy, kiedy do dyspozycji mamy jeden karton mleka, a reszta spokojnie czeka na nas w sklepie. Od tego, jakie są nasze potrzeby, przyzwyczajenia i oczekiwania zależy kształt naszej kuchni. Tak samo, jak od tego, jakie są kierunki przepływu ludności zależy kształt komunikacji w takim mieście jak Warszawa.

Jedną z zasad, którą można kierować się przy projektowaniu kuchni jest zasada trójkąta. Ci, którzy budują kuchnie na wymiar powinni wiedzieć, o co chodzi. Wierzchołki trójkąta tworzą najważniejsze elementy wyposażenia kuchni: zlew, kuchenka i lodówka. Jeśli naszkicujemy sobie taki trójką w wyobraźni, zobaczymy, że jego boki oznaczają drogę, którą porusza się osoba przygotowująca posiłki. Ponieważ każdy dodatkowy centymetr pomnożony przez tysiące godzin spędzonych w kuchni daje dodatkowe kilometry do przejścia, trzeba dobrze wszystko zaplanować. Przyjmuje się, że długość boku łączącego zlew i lodówkę lub kuchenkę nie powinna być dłuższa niż 2,1 m, a tego łączącego lodówkę i kuchenkę – 2,7 m. Większość polskich kuchni jest na tyle mała, że spełnienie tego wymagania nie stanowi problemu. W blokowej rzeczywistości liczba kroków, które należy zrobić przenosząc coś z lodówki do zlewu ograniczona jest do dwóch, góra trzech.

Urządzając kuchnię warto też pomyśleć o tym, jak duży powinien być blat. To ważna sprawa – łączna długość wszystkich płaskich powierzchni, na których można przygotować posiłek powinna być większa niż 2 m. Minimum w przypadku blatu, na który odstawiamy garnki to 40 cm.

Powyższe przykłady pokazują, że kuchnie na wymiar to skomplikowana materia. Dlatego dobrze jest wszystko sobie przemyśleć przed rozpoczęciem inwestycji.

Czym grozi źle dobrany materac? Bóle kręgosłupa, dokuczające zmęczenie mięśni karku czy zwykłe niewyspanie to tylko niektóre z dolegliwości. Z czego wynikają? Przykładowo, na zbyt twardym materacu powstaje pusta przestrzeń między nim, a kręgosłupem. Zbyt miękki sprawi, że ciało będzie się za bardzo zapadać. Dlatego właśnie, decydując się na zakup łózka do sypialni, trzeba koniecznie pomyśleć o odpowiednim materacu.

Czym kierować się przy wyborze odpowiedniego materaca? Przede wszystkim jego rodzajem. O ile łóżka do sypialni są skonstruowane mniej więcej podobnie, z materacami jest inaczej. Tradycyjne nazywane są bonellowymi. To prosta konstrukcja, w której sprężyny są ze sobą połączone. Cena takich materacy jest niska, podobnie jak komfort snu. Przykład – dwie osoby śpiące na jednym materacu będą mocno odczuwały swoje ruchy.

Materace sprężynowe kieszeniowe to rozwinięta koncepcja materacy bonellowych. W tym przypadku każda sprężyna znajduje się w osobnym przedziale wykonanym z materiału. Dzięki temu materac jest bardziej elastyczny i cichszy. Im więcej sprężyn, tym lepiej.

Materace piankowe wykonane z pianki poliuretanowej to najtańsze i najmniej trwałe materace. Nawet zdrowe osoby będą się źle czuły śpiąc na nich. Inaczej jest w przypadku materacy lateksowych. Te są bardzo elastyczne i dokładnie dopasowują się do kształtu ciała. Co więcej sam lateks, dzięki swoim właściwościom przepuszczającym wilgoć i powietrze, poprawia komfort snu.

Wybierając materac należy także pamiętać o odpowiednim jego rozmiarze. Dorosła osoba potrzebuje co najmniej 90 cm, żeby wygodnie spać. Węższe materace będą więc niezbyt komfortowe.

Kiedy wybierzemy odpowiedni materac, decyzja o kupnie łóżka do sypialni powinna być łatwiejsza. Jego wygląd, styl i inne cechy są bowiem ważne, ale jeszcze ważniejsze jest, żeby wygodnie spać.

Przykład? Proste triki pozwalające powiększyć optycznie pokój. Pierwszym, dość często zresztą stosowanym, są lustra w przedpokoju. Ważne, żeby zajmowały możliwie dużą powierzchnię. Idealnie, kiedy sięgają od podłogi, po sufit. Takie rozwiązanie sprawia, że odnosimy wrażenie znacznie większej przestrzeni. Z drugiej strony należy unikać takich rozwiązań, które optycznie zmniejszają powierzchnię. Lepiej więc zapomnieć o boazerii czy dużych szafkach na buty i zastąpić je jasnymi ścianami połączonymi z ciemną kolorystyką podłogi i sufitu. Szafki natomiast idealnie jest zabudować.

Tak jak w przedpokoju, tak i w salonie mogą sprawdzić się lustra. Umieszczone w rogach salonu, na wprost wejścia czy na części sufitu sprawiają, że mam wrażenie znacznie większej przestrzeni. Odbijając obraz półek na książki czy stolika pod telewizor przydają pomieszczeniu rozmiaru.

Kolorystyka salonu także powinna być dobrana w taki sposób, aby optycznie jak najbardziej powiększać pomieszczenie. Odpadają więc barwy ciemne, dominujące. Dopuszczalne są jasne lub pastelowe. Ciekawym trikiem może być zróżnicowanie kolorów mebli. Jeśli półki poziome pomalujemy w mocne barwy, będą bardziej wyeksponowane niż podziały pionowe. W ten sposób po raz kolejny uzyskamy wrażenie przestronności.

Kolory mebli to jedno, ich forma – drugie. Szklany, przeźroczysty stolik będzie niemal niewidoczny, a więc nie ogranicza optycznie przestrzeni pokoju. Z kolei niskie szafki, którymi można zastąpić regały dają poczucie przestronności. Ich górna krawędź mieści się poniżej linii wzroku, więc w pierwszej chwili możemy w ogóle nie dostrzec ich obecności. W przeciwieństwie do wielkich meblościanek, które mogą całkowicie zdominować pomieszczenie. Niskie szafki i komody wykorzystać można także jako miejsce pod telewizor czy sprzęt grający.

Wielu właścicieli małych mieszkań może zadać w tym momencie pytanie – a co z naszymi rzeczami? W końcu problem z nadmiarem mebli w takich lokalach polega głównie na tym, że nie ma gdzie schować wszystkich rzeczy. Odpowiedź jest zaskakująco prosta – szafa z drzwiami przesuwnymi. Jeśli zostanie dobrze wkomponowana w ścianę, nie będzie zagracać pokoju. Jednocześnie pozwoli zmieścić wszystko to, co potrzebne do życia.

Pierwszą rzeczą, jaką należy rozważyć jest miejsce, w którym będzie się znajdowała. Oczywiście, w przypadku mieszkań w bloku czy kamienicy tego rodzaju rozważania są często czysto teoretyczne, jednak warto wiedzieć, czym się kierować przy wyborze miejsca na sypialnię nawet wtedy, kiedy mamy wybrać jeden z dwóch pokoi w M4.

Podobno najbardziej neutralne położenie sypialni to południe. Dzięki temu będzie w niej jasno, a więc przyjemnie. Taki pokój nie będzie też zbytnio się nagrzewał w ciągu dnia. W przeciwieństwie do drugiej polecanej lokalizacji – zachodniej. Co do wschodu, to sprawdza się jedynie wtedy, kiedy wcześnie wstajemy. Kto lubi pospać, powinien wybrać inny kierunek.

A co z północą, mógłby ktoś zapytać. Otóż północ jest najgorszym z możliwych rozwiązań. W takiej sypialni zawsze będzie ciemno, zimno i ponuro.

Tyle o położeniu. Czas na wielkość. Sypialnia powinna być przestronna. Ciasne pomieszczenia będą powodowały narastanie poczucia zamknięcia i dyskomfortu. Poza tym w dużej sypialni zmieści się duże i wygodne łóżko. A to właśnie ono jest podstawą naszego wypoczynku.

Podstawową rzeczą, która decyduje o tym, czy na łóżku śpi się dobrze, czy źle, jest materac. Po pierwsze musi być duży. Dla osoby dorosłej, która śpi sama – co najmniej 80 cm szerokości. Długość zależy od wzrostu użytkownika. Przyjmuje się, że powinna o 20 cm przekraczać wzrost osoby śpiącej.

Po drugie, materac musi też charakteryzować się odpowiednią sprężystością i twardością. Materac o dobrej charakterystyce powinien być miękki na wysokości barków i łydek, średnio twardy w okolicach głowy, miednicy i stóp oraz twardy tam, gdzie znajduje się kręgosłup. Jego powierzchnia musi być równa i układać się w literę S kiedy położymy się na wznak. Na taki materac warto wydać więcej pieniędzy ponieważ tylko odpowiednia jego jakość zagwarantuje dobry sen.

O czym jeszcze należy pamiętać kiedy urządza się sypialnię? O tym, żeby – w miarę możliwości – znajdowała się jak najdalej od pomieszczeń, w których spędzamy resztę dnia. Do sypialni przychodzi się spać i nic więcej nie powinno się tam robić. Niedopuszczalne jest wstawianie do sypialni biurka. Praca w miejscu gdzie się odpoczywa będzie nieefektywna. Odpoczynek z kolei – nieudany.

Na początek to, co dobre, czyli zalety. Kuchnia otwarta daje wiele możliwości socjalnego wykorzystania procesu gotowania. O co chodzi? Wyobraźmy sobie rodzinę, w której tato postanowił coś dobrego przygotować. Dzięki temu, że kuchnia jest otwarta na salon, może jednocześnie gotować i brać udział we wspólnym spędzaniu czasu. Nie uciekają mu wątki rozmowy ani fragmenty filmu w telewizji. Takie rozwiązanie skraca też drogę, którą pokonać muszą potrawy z kuchni na stół. Wbrew pozorom, to ważne. Im krótsza trasa, tym mniejsze prawdopodobieństwo zrzucenia zawartości talerza na podłogę. Gotowanie w kuchni otwartej na pokój jest więc zajęciem towarzyskim.

Tyle kuchnie otwarte. Jakie zalety mają te zamknięte? Przede wszystkim pozwalają odgrodzić część roboczą od dziennej. Gotowanie może bowiem być zabawą od czasu do czasu. Na co dzień to ciężka praca, która z towarzyskim spędzaniem czasu niewiele ma wspólnego. Do tego gotowaniu towarzyszą zapachy, często niezbyt przyjemne, jak choćby te towarzyszące obieraniu cebuli czy smażeniu frytek. Zamknięta kuchnia pozwala odizolować resztę mieszkania od tych wrażeń i skupić na jak najszybszym wykonaniu zadania. Jest więc kuchnia zamknięta miejscem pracy, a nie rozrywki towarzyskiej.

Zapachy, ale też wilgoć są poważnym problemem w kuchni otwartej. Nie tylko wydostają się do pokoju dziennego, ale też niekorzystnie wpływają na stan wyposażenia wnętrza. Dlaczego? Bo podczas gotowania, oprócz zapachu, pojawia się także para wodna. Razem z nią w powietrzu unoszą się cząsteczki kurzu i tłuszczu. Taka niewidoczna gołym okiem masa osiada na meblach, sprzętach i ścianach zanieczyszczając je. O ile w przypadku kuchni zamkniętej można sobie z tym poradzić za pomocą sprawnej wentylacji, to w rozwiązaniach otwartych jest to znacznie trudniejsze.

Dla tych, którzy cenią sobie porządek nie do zaakceptowania będzie widok brudnych naczyń czekających na umycie w łazience. W kuchni otwartej będą przypominać o sobie przez cały czas – widoczne z, na przykład, kanapy przed telewizorem.

Sporym minusem kuchni zamkniętej jest optyczne zmniejszenie powierzchni mieszkania. Oddzielona ścianą kuchnia może sprawiać wrażenie ciasnej i nieustawnej. Co więcej, może być trudno zmieścić w niej stół, a więc jadalnia będzie musiała znajdować się w innym pomieszczeniu.

Tak naprawdę, wybór konkretnego rozwiązania zależy od osobistych preferencji. Kto jest towarzyski, będzie skłaniał się ku kuchni otwartej. Kto woli przestrzeń podzieloną – wybierze rozwiązanie zamknięte.

Niektórzy twierdzą, że uspokaja emocje i pobudza wyobraźnię. Inni twierdzą, że jest czysty i sterylny. Cokolwiek by nie uważać, biały jest kolorem, który wymaga odpowiedniego podejścia. Zwłaszcza, jeśli jest barwą dominującą w wystroju wnętrza.

Wykorzystanie bieli może być bardzo różne. Najłatwiej spróbować z meblami. Białe komody, stylizowane na stare, zniszczone drewno stoły czy pokryte białą farbą oparcia foteli mogą być wykorzystane jako kontrast do barwnych dodatków lub drewna na podłodze. Takie rozwiązanie przywodzi na myśl rustykalne wnętrza sprzed lat – małe domki zagubione gdzieś na francuskiej prowincji. Jeśli dodać do tego zasłony swobodnie powiewające w oknach i dodatki w postaci wazonów z bzami czy chustę wiszącą na krześle – możemy odnieść wrażenie, że przenieśliśmy się w czasie i znaleźliśmy w saloniku romantycznej damy, która akurat wyszła na spotkanie.

Pomarańcz

To w zasadzie wariacja na temat. Kolor pomarańczowy jest tu punktem wyjścia, a efekt docelowy niewiele ma wspólnego z ognistą barwą, z jaką moglibyśmy go kojarzyć. To raczej różne odcienie barw lekko do niego nawiązujących: także różu czy fioletu.

Wybierając takie rozwiązanie trzeba jednak pamiętać o tym, że przesada zawsze kończy się źle. Stąd zarówno róż jak i pomarańcz powinny być stonowane, najlepiej złamane. Tak, aby efekt przypominał wykorzystanie przesłony w aparacie fotograficznym. Dlaczego? Zbyt jaskrawe barwy rodzą agresję, powodują, że się denerwujemy. Bardziej stonowane z kolei wyciszają nas i pozwalają nam w łatwiejszy sposób osiągnąć wewnętrzną harmonię.

Wybierając wariant wariacji na temat pomarańczy warto pamiętać o tym, że przede wszystkim kolory wykorzystywane będą na ścianach i dodatkach. Sprawdzą się duże, jednobarwne powierzchnie, bez ozdób i dodatków. Przykładem może być pomalowana ciemniejszym kolorem ściana naprzeciw wejścia. Same meble możemy wybrać w barwach kremowych.

Błękit

To pełny spokój i odpoczynek. Im go więcej, tym poczucie przebywania na chmurce silniejsze. Oczywiście, nie należy przesadzać. Za dużo niebieskiego sprawi, że pokój będzie monotonny. A jak wiadomo, żadna monotonia nie jest pożądana.

Wybierając wnętrze w kolorze niebieskim warto zastanowić się, w jaki sposób można wykorzystać barwy przy doborze dodatków. Błękity i inne odcienie tego koloru kojarzą się przede wszystkim z klimatami morskimi. Pierwszym rozwiązaniem, które przychodzi do głowy jest więc stworzenie pokoju marinistycznego, w którym pojawią się muszle, sieci czy fragmenty łodzi. Te i inne atrybuty morza nadadzą wnętrzu odpowiedniego klimatu. Ale uwaga – nie można przesadzić.